ජයමංගලානී…

භාවුන් සහස්ස මබිනිම් – මිථසා යුදන්ථන් …
ගිරිමේඛලන් උදිත ඝෝර – සසේන මාරං …
ධානාදි ධම්ම විදිනා – ජිතවා මුනින්දෝ …
තන්තේජසා භවතු තේ – ජයමංගලානී….

ගාථා කොපමණ තිබුනත් මම හැමදාමත් ආසම ආස කලේ ඒ ගාථා පෙලට … සමහරවිට ඒ ජයමංගල ගාථා ගායනා කෙරෙන තාලය හා විලාසය නිසා වෙන්නැති.

හැබැයි පහුගිය මාසයේ, ඒ කියන්නේ අප්‍රේල් 25 වැනිදානම් මම ඒ ගාථා අහගෙන හිටියෙ වෙනදාට වඩා වෙනස් හැගීමකින්. මොකද මම වෙනදා ඉන්න තැන නෙවේ එදා හිටියේ-
තරමක් උඩින්, වෙනදට අදින්නෙ නැති මාදිලියේ ඇදුමකුත් ඇදගෙන …

ප්‍රාර්ථනා පස්සෙ කීවා එයාට එතනට වටේ ඉන්න හැමෝම හොදට පෙනුනලු- ඉතින් හොදට කට්ටිය අපි දිහා බලන හැටි බල බල හිටියලු ..
මට නම් අවට සිරිනරබන්න තරම් ‍සිහියක් තිබුනෙ නැහැ- මහා සම්මත රජ්ජුරුවන්ගේ දෝනියැන්දෑගේ මනමාලයාගේ ඉදන් ආපු මනමාල සනුහරේම වගේ මගේ හිතෙත් තිබුනේ බහින්නෙ කොයිවෙලේද වගේ ගැටළු තමයි ….

දැන් ඉතින් මාසෙකුත් ගියා- ෆෝර්ම පුරවනකොට මතක් කරලා ‍‍”විවාහක” කියලා දාන්න ඕනා…

ඇවිත්, දුරකථනයෙන්, විදුලි තැපෑලෙන් … සුභ පතපු අවවාද දුන් හැමෝටම පින්.